ادبیات فارسی به‌ عنوان یکی از مهم‌ترین حاملان هویت فرهنگی و فکری ایرانیان، نقشی بنیادین در نظام آموزشی کشور دارد و آشنایی نسل جوان با آثار شاعران و اندیشمندان بزرگ را فراهم می‌سازد. یکی از برجسته‌ترین چهره‌های عرفان و شعر فارسی، فرید‌الدین عطار نیشابوری است که با آثاری چون منطق‌الطیر، الهی‌نامه، مصیبت‌نامه، تذکره‌الاولیاء و دیگر آثار منظوم و منثور جایگاهی ممتاز در ادبیات دارد. با وجود اهمیت عطار در تاریخ عرفان و ادبیات، میزان و نوع حضور آثار او در کتاب‌های درسی فارسی همواره محل بحث بوده است. این موضوع به ‌ویژه با دگرگونی نظام آموزشی ایران و گذار از «نظام قدیم» به «نظام جدید» اهمیت دوچندان یافته است. این پژوهش با هدف بررسی دقیق جایگاه آثار عطار نیشابوری در کتاب‌های فارسی دوره متوسطه دوم (در دو نظام قدیم و جدید)، تحلیل زبانی، ادبی و فکری متن‌های انتخاب‌شده و ارزیابی سازگاری آن‌ها با اهداف آموزشی انجام شده است. در ادامه، ضمن مرور پیشینه و روش تحقیق، نمونه‌های مربوط به آثار عطار در پایه‌های دهم، یازدهم و دوازدهم بررسی و تحلیل می‌شود تا تصویری روشن از کیفیت گزینش، بازنویسی و کارکرد آموزشی این متون ارائه گردد. با بررسی های صورت گرفته، دریافت شد که تعداد آثار عطار در کتب نظام جدید نسبت به نظام قدیم افزایش پیدا کرده است اما این افزایش با بازنویسی همراه بوده است؛ که تاثیر این بازنویسی در ادامه بررسی شده است.