این پژوهش کیفی با رویکرد مطالعۀ موردی چندگانه به بررسی انتقال کاربردشناختی نشانگرهای گفتمانی از گویش عربی عراقی به فارسی معیار در گفتار فارسی‌آموزان عرب‌زبان سطح متوسط دانشگاه ایلام پرداخته است. داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۲۵ تا ۴۰ دقیقه) با ۱۵ زبان‌آموز (۸ مرد، ۷ زن؛ میانگین سنی ۲۴ سال؛ میانگین سابقۀ یادگیری ۱۰ ماه) و مقایسه با گفتار ۱۰ گویشور بومی گردآوری شد. با کدگذاری موضوعی در MAXQDA 2022، تأیید بین‌کدگذاران (کاپا = ۰.۸۲) و مصاحبه‌های فراکلامی برای بررسی آگاهی متازبانی انجام گرفت. یافته‌ها بیش‌کاربرد «یعنی» به‌عنوان پرکنندۀ مکث را در ۱۴ نفر از ۱۵ شرکت‌کننده نشان داد (میانگین تقریبی ۲.۴ بار در دقیقه در برابر ۰.۳ بار در گویشوران بومی). این پدیده علاوه بر انتقال مستقیم از «يَعني» عراقی، تحت تأثیر اضطراب گفتاری، محدودیت واژگانی، استراتژی‌های جبرانی و تنوع زیرگویشی (بغدادی: بالاترین؛ بصری: پایین‌ترین؛ نجفی: متوسط) قرار دارد. مصاحبه‌های فراکلامی آشکار کرد که بسیاری «در واقع» را معادل تأکید قوی «في الحقيقة» می‌دانند و از کارکرد تفسیری/تصحیحی آن در فارسی بی‌اطلاع‌اند. الگوهای دیگر شامل کاربرد امری «خب» و جایگزینی نشانگرهای هیجانی فارسی با اصوات بین‌المللی بود. با توجه به حجم نمونه محدود، یافته‌ها الگوهای احتمالی تلقی می‌شوند. پیشنهادات شامل مواد تقابلی ساختاریافته، حداقل دو جلسۀ نقش‌آفرینی با سناریوهای واقعی، مواد اصیل صوتی-تصویری بومی و ارزیابی با آزمون DCT پیش/پس است. پژوهش بر آموزش صریح کاربردشناسی میان‌فرهنگی با تأکید بر تفاوت‌های فردی و زیرگویشی در مراکز آزفا اصرار دارد.