سیمرغ از پرندگان اساطیری است که در متون دینی زرتشتیان و سپس در حماسه های ایرانی حضور دارد . در میان متون حماسی سیمرغ در شاهنامه کارکردی فعال تر و گسترده تر دارد و اساسا پرداخت بیشتری درباره یآن صورت گرفته است . این پرنده در شاهنامه موجودی دو چهره است : نخست سیمای اسطوره ای و نخستین آن ؛ در شاهنامه مکتب خراسانی است که این سیمای آن ، سیمایی دارای دو چهره ی کلی ایزدی و اهریمنی است . جبهه ی ایزدی سیمرغ نشانگر کارکردهای درمانگری و چهره ی اهریمنی آن جذاب آرایی است . جذاب آرایی در این جمله اشاره به ظاهر فریبنده ای است که از خود نشان می دهد . در رویکرد اسطوره شناسی ، هدف این پژوهش بررسی ریشه ها ، کارکرد ها و تحول شخصیت اسطوره ای سیمرغ در متون کهن ایرانی و تحلیل نقش آن در ساختار اسطوره های ایرانی است . در رویکرد نمادشناسی ، این پژوهش با هدف تبیین جنبه های نمادین سیمرغ و تحلیل معانی آن در ساحت های عرفانی ، ادبی و اسطوره ای انجام شده است . این پژوهش با بهره گیری از روش تحقیق کتابخانه ای و با رویکرد تحلیل کیفی به بررسی می پردازد .