زبان و ادب فارسی در ایران، نقشی فراتر از ابزار ارتباطی داشته و به یکی از مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده هویت ملی و انسجام اجتماعی تبدیل شده است. این مقاله با استفاده از روش مروری-تحلیلی، جایگاه زبان فارسی و ادب فارسی در تقویت وحدت ملی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که زبان فارسی به‌عنوان زبان مشترک، زمینه ارتباط و تعامل میان اقوام مختلف را فراهم کرده و ادب فارسی، از طریق بازتولید ارزش‌ها و روایت‌های مشترک، به تحکیم احساس تعلق ملی و ایجاد حافظه تاریخی مشترک کمک کرده است. همچنین، شاهنامه فردوسی و آثار ادبی معاصر نقش مهمی در تثبیت مفهوم ایران و بازتولید گفتمان وحدت ملی ایفا کرده‌اند. این مطالعه نشان می‌دهد که زبان و ادب فارسی یک نیروی زنده و پویا در حفظ و تقویت وحدت ملی ایران هستند و توجه به آن‌ها می‌تواند راهبردهای فرهنگی و آموزشی کشور را مستحکم‌تر سازد.