نام‌گذاری قالب اشعار احمد شاملو و تبیین جایگاه موسیقی در شعر وی، همواره یکی از چالش‌های جدی در نقد ادبی معاصر بوده است. این پژوهش با هدف واکاوی منطق نام‌گذاری «شعر سپید» و بررسی چگونگی کارکرد قافیه در اشعار غیرعروضی شاملو تدوین شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی با تکیه بر استدلال تمثیلی و تحلیل ساختاری متن است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه اصطلاح «شعر سپید» در مبانی غربی با ساختار اشعار شاملو تفاوت‌هایی دارد، اما این عنوان در زبان فارسی دچار تطور معنایی شده و به عنوان یک زیرژانر بومی (شعر سپید شاملویی) تثبیت شده است. در بخش دوم، با طبقه‌بندی نمونه‌های شعری مشخص گردید که شاملو برخلاف تصور عمومی، نه تنها قافیه را حذف نکرده، بلکه با بهره‌گیری از شگردهایی نظیر «قافیه‌های بصری»، «توازن‌های آوایی جایگاه‌مند» و «استقلال ردیف»، نوعی موسیقی کناریِ جایگزین خلق کرده است. این الگوها که ریشه در ظرفیت‌های زبان فارسی دارد، توانسته‌اند خلاء وزن عروضی را پر کرده و به شعر سپید، تشخصی ساختارمند و آهنگین ببخشند.