مفهوم ادبیات جهان در ابتدا نوعی الهام و تخیل شاعرانه از سمت گوته بود که می‌خواست محدوده و قلمرو ادبیات را جهانی کند، اما طولی نکشید که بر پایه‌ی همین تخیل، رشته‌ای شکل گرفت به نام ادبیات تطبیقی که در اواخر قرن ۱۸ شروع شد و ادامه پیدا کرد. یکی از راه‌های بالندگی زبان و ادبیات هر ملتی قرار گرفتن در حیطه‌ی ادبیات جهانی و مطالعات تطبیقی است. این مقاله قصد دارد نشان دهد چطور خوانش تطبیقی یک اثر از ادبیات فارسی باعث می‌شود ویژیگی‌های ساختاری و معنایی آن بسیار بیشتر و بهتر دیده شود. برای این منظور، با به‌کار بستن روش تحلیلی آدریان مارینو، شعر "سیزده راه نگریستن به تاکوی سیاه" (۱۹۱۷) اثر والس استیونز با شعر "واحه‌ای در لحظه" (۱۹۶۷) اثر سهراب سپهری باهم مقایسه می‌شوند. با بررسی تطبیقی که شامل تفاوت‌ها و شباهت‌های این دو اثر باهم است، مقاله‌ی حاضر نتیجه می‌گیرد که با اینکه سهراب در زمانه‌ای پس از استیونز می‌زیسته اما با آثار استیونز آشنایی نداشته، ولی با این حال در کنار تفاوت‌ها، درون‌مایه‌های مشابهی چون آشنایی‌زدایی، وحدت وجود، اهمیت حضور در لحظه، نگرش عمیق و فلسفی به طبیعت و پدیده‌های آن، و بسیاری مفاهیم دیگر بین آثار این دو شاعر دیده می‌شود. نگریستن و تحلیل یک اثر ادبی از دیدگاه مطالعات تطبیقی فواید بسیار زیادی دارد که مهم‌ترین آ‌ن‌ها این است که متوجه می‌شویم اگرچه انسانها از بعد زمانی، مکانی، زبانی، اجتماعی، و فرهنگی با هم متفاوتند، با این حال نقاط مشترک زیاد انسانی با هم دارند و تفکر و تمرکز بر این مشترکات ، دنیا را به جای بهتری برای زیستن تبدیل خواهد کرد.