لالایی‌ها به‌عنوان نخستین تجربه آوایی کودک با زبان و موسیقی، بخشی از ادبیات عامه و میراث فرهنگی ایران محسوب می‌شوند. این پژوهش با رویکرد تطبیقی-تحلیلی به بررسی «دگرزیستی» لالایی‌ها در ادبیات کودک معاصر می‌پردازد. منظور از دگرزیستی، تحول در فرم، کارکرد، رسانه و مخاطب است؛ یعنی گذر از انتقال شفاهی مادری به قالب‌های مکتوب و رسانه‌ای (کتاب، شعر، موسیقی کودکانه)، از کارکرد آرامش‌بخشی به نقش تربیتی و هویتی، و از مخاطب خردسال در آغوش مادر به مخاطبان گسترده‌تر در ادبیات کودک و نوجوان. یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های سنتی لالایی‌ها ــ مانند آهنگ ملایم، زبان ساده و مضامین امنیت عاطفی ــ همچنان در آثار کودکانه حفظ شده‌اند، اما هم‌زمان بازتولید آن‌ها در قالب‌های نوین به نوعی بازخوانی فرهنگی و آفرینش معنا انجامیده است. بدین‌ترتیب، لالایی‌ها دیگر محدود به فضای خانوادگی نیستند، بلکه به عنصری ادبی-تربیتی و هنری در ادبیات کودک تبدیل شده‌اند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که دگرزیستی لالایی‌ها نه در تقابل با ادبیات کودک، بلکه در پیوند با آن رخ داده و نماد پویایی میراث عامیانه در زیست ادبی کودک معاصر است. بررسی این زیست نو می‌تواند راهگشای مطالعات فرهنگی، ادبی و جامعه‌شناختی در انتقال زبان و هویت نسل‌های امروز باشد