شاهنامه فردوسی فراتر از یک متن ادبی، میراثی روان‌شناختی و فرهنگی است که طی قرون متمادی بر ذهن و روان انسان‌ها اثرگذار بوده است. موسیقی کلام و وزن اشعار فردوسی با ایجاد آرامش ذهنی، کارکردی مشابه شعردرمانی دارد و می‌تواند در کاهش اضطراب و استرس مؤثر باشد. روایت‌های حماسی شاهنامه با برجسته‌کردن خرد، امید و اخلاق، الگوهایی از تاب‌آوری ذهنی و مقاومت روانی ارائه می‌دهند و به مخاطب می‌آموزند شکست پایان راه نیست بلکه فرصتی برای بازسازی روانی است. از دیدگاه روان‌شناسان ایرانی، شاهنامه منبعی برای تقویت عزت‌نفس، هویت ملی و همبستگی اجتماعی است و می‌تواند به‌عنوان یک ابزار روان‌درمانی بومی مورد استفاده قرار گیرد. روان‌شناسان خارجی نیز شاهنامه را نمونه‌ای از ادبیات حماسی درمانگر می‌دانند که با روایت‌های قهرمانانه، موجب افزایش امید، انگیزه و انسجام اجتماعی می‌شود. این اثر با پوشش ابعاد چهارگانه سلامت (جسمی، روانی، اجتماعی، معنوی)، نه‌تنها فرد را به تعادل روانی می‌رساند بلکه جامعه را نیز به سوی انسجام و سلامت پایدار هدایت می‌کند. بنابراین، شعر فردوسی را می‌توان یک کتاب روان‌شناسی فرهنگی دانست که همچنان الهام‌بخش برنامه‌های آموزشی و درمانی معاصر است.