ادبیات پایداری در قرن بیستم میلادی یکی از پر کاربردترین انواع ادبی بوده است که از استبداد، استعمار، تجاوز دشمنان و خودکامگی حاکمان وقت سرچشمه می گیرد. ادبیات پایداری را می توان صدای آزادای‌ خواهی و ضد‌ ‌استبدادی در قرن بیستم دانست که شاعران و نویسندگان ایران عزیز از آن استفاده نموده اند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند. در این مقاله سعی بر آن شده‌است تا نمونه‌هایی از ادبیات‌پایداری در دوره‌های مشروطیت، پهلوی و بعد از انقلاب اسلامی را معرفی و بررسی کنیم. عنوان کلمه پایداری به آثاری گفته می شود که، به تمامیت ارضی و عقاید ملی و مذهبی تاکید دارد و یا برای آزادی و مبارزه با استبداد داخلی تاکید می کند. ادبیات پایداری در همه جای جهان وجود اما با توجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی ممکن است فعال یا غیر فعال شود و در ایران قرن بیستم ما در اوج ادبیات پایداری می باشیم. معمولا ادبیات پایداری را متفکران جامعه ایجاد می کنند و بعد از آن مردم عادی با آنها همراهی می کنند تا تغییرات اجتماعی ایجاد شود. ادبیات پایداری همواره مورد مخالفت و ضدیت حاکمان مستبد بوده است. در این مقاله سعی بر این شده که علاوه بر نمایان کردن نمونه‌هایی از ادبیات پایداری به دلایل ایجاد و مخالفان این آثار نیز بپردازیم.