این پژوهش با هدف تحلیل سازوکارهای بنیادین زبان فارسی در بازتولید و تثبیت هویت ملی ایرانیان، و بررسی پایداری نقش آن در مواجهه با چالش‌های عصر جهانی‌شدن، انجام شده است. پرسش محوری این است که زبان فارسی از طریق چه مکانیسم‌هایی نقش هویت‌ساز خود را در طول تاریخ حفظ کرده و آیا این کارایی در بافتار معاصر پایدار است. روش پژوهش تحلیلی-توصیفی بوده و مبتنی بر بررسی متون بنیادین، ادبیات حوزه‌های زبان‌شناسی اجتماعی، و تحلیل محتوای متون کلاسیک (به‌عنوان داده‌های اصلی) با تکیه بر چارچوب نظری اِثنو-نمادین است. یافته‌ها نشان می‌دهد که زبان فارسی، به‌عنوان حامل حافظه جمعی (از طریق متون اسطوره‌ای چون شاهنامه) و وحدت‌بخش اجتماعی (به‌عنوان زبان میانجی)، نقش محوری در تثبیت تخیل جمعی و ساخت‌دهی معنای مشترک ملی ایفا کرده است. با این حال، پایداری این نقش با چالش‌های جدی ناشی از هجوم واژگان بیگانه و تضعیف معیارهای زبانی در فضای مجازی مواجه است. نتیجه‌گیری بر ضرورت راهبردی تقویت نهادی زبان فارسی برای بقای فرهنگی در عصر حاضر تأکید دارد.