شاهنامه‌ی فردوسی، به‌عنوان یکی از بنیادهای فرهنگی و ادبی ایران، واجد ظرفیت‌های بی‌نظیری برای هویت‌سازی در حوزه‌ی برندینگ است. این اثر که طی قرون متمادی در حافظه‌ی فرهنگی ایرانیان نهادینه شده، نه‌تنها مجموعه‌ای از اسطوره‌ها و قهرمانان ملی است، بلکه نظامی از مفاهیم اخلاقی، اجتماعی، و نشانه‌های هویتی را در خود جای داده است. بهره‌گیری از شخصیت‌ها، روایت‌ها، مفاهیم و نمادهای شاهنامه در ساخت برند، می‌تواند به شکل‌گیری برندهایی با هویت فرهنگی عمیق، سرمایه‌ی عاطفی غنی، و پیوندی مستحکم با مخاطبان ایرانی بینجامد. الگوهای داستانی شاهنامه همچون سفر قهرمان، تقابل خیر و شر، و تراژدی‌های اخلاقی، بستر مناسبی برای طراحی روایت برند فراهم می‌آوردند؛ روایت‌هایی که از رهگذر آن‌ها برندها می‌توانند داستانی منسجم، انسانی و ارزش‌مدار بازگو کنند. در این میان، شخصیت‌هایی چون رستم، سیاوش، کاوه، زال و فریدون، هر یک نماد نوعی هویت برند به شمار می‌آیند: از برندهای محافظ و وفادار گرفته تا برندهای عدالت‌خواه، خردورز یا ساختارشکن. مفاهیم بنیادینی چون پهلوانی، خرد، آزادی، وفاداری، وطن‌دوستی و عدالت، در شاهنامه نه‌فقط ارزش‌های روایی‌اند، بلکه ریشه در نظام معنایی مخاطب ایرانی دارند. برندهایی که این مفاهیم را در محور مأموریت یا پیام خود قرار دهند، می‌توانند اعتماد و وفاداری مصرف‌کنندگان را تقویت کنند و تصویری اخلاق‌محور و متعهد از خود بسازند. به‌ویژه در شرایطی که مصرف‌کنندگان به‌دنبال اصالت، صداقت و روایت‌های قابل اعتماد هستند، شاهنامه امکان ارائه‌ی روایت‌هایی با پیوند عمیق فرهنگی را فراهم می‌آورد. در سطح بصری نیز نشانه‌هایی چون درفش کاویانی، سیمرغ، آتش سیاوش، گرز رستم و تاج کیانی، قابلیت بالایی برای استفاده در طراحی لوگو، بسته‌بندی، هویت بصری و تبلیغات دارند. این نمادها، هم‌زمان با انتقال زیبایی‌شناسی ایرانی، بر سرمایه‌ی نمادین و عاطفی برند نیز می‌افزایند و حس تعلق فرهنگی و غرور ملی را در مخاطب تقویت می‌کنند. در مجموع، بهره‌گیری خلاقانه و معناساز از عناصر شاهنامه در برندینگ، امکانی استراتژیک برای برندهای ایرانی است که می‌خواهند از سطح بازاریابی صرف فراتر رفته و به قلمرو معنا، هویت و فرهنگ وارد شوند. چنین رویکردی، ضمن تقویت تمایز برند، می‌تواند به بازآفرینی فرهنگی هویت ایرانی در سپهر اقتصاد معاصر نیز یاری رساند.