در دهه های اخیر با توجه به ازدیاد جمعیت و استفاده روزافزون انسان از منابع طبیعی توجه به جنبه های مدیریت پایدار منابع طبیعی و نیز شناسایی و کنترل عوامل موثر بر تخریب خاک مانند شوری و سدیمی شدن خاکها اهمیت شایانی پیدا کرده است. تاکنون مدل¬های تجربی زیادی در زمینه¬ آبشویی خاک¬های شور و سدیمی تدوین شده است اما با توجه به اینکه این مدل¬ها براساس خصوصیات منطقه مورد آزمون می¬باشند، نتایج به دست آمده از آنها به طور مستقیم قابل استفاده برای مناطق دیگر نیست و قبل از استفاده از آنها باید با انجام آزمون¬های مزرعه¬ای صحت کارکرد آن¬ها را در منطقه مورد نظر بررسی کرد. در این پژوهش، کارایی مدلهای ریاضی و تجربی در پیش¬بینی‌ روند شوری و سدیم‌زدایی در دو منطقه واقع در 40 کیلومتری شمال اهواز صورت پذیرفت. آبشوبی به روش پیوسته در دو تیمار با و بدون ماده اصلاح کننده (اسید سولفوریک) و چهار تیمار 25، 50¬ ، 75 و 100 سانتی¬متر آب و چهار تکرار در کرت¬های 1 1 متر مربع صورت پذیرفت. نتایج نشان داد که در منطقه 1 از بین مدل¬های ریاضی بررسی شده برای هدایت الکتریکی و درصد سدیم قابل تبادل، مدل درجه 3 برای تیمار با و بدون اصلاح کننده و از بین مدل¬های تجربی برای هدایت الکتریکی مدل¬ پذیرا و کاواچی برای تیمار بدون اصلاح کننده و مدل پذیرا و کشاورز برای تیمار با اصلاح کننده دارای دقت بالاتری بودند و برای درصد سدیم قابل تبادل مدل پذیرا و کشاورز برای تیمار با و بدون اصلاح کننده برآورد بهتری را داشته است. در منطقه 2 از بین مدل¬های ریاضی بررسی شده برای هدایت الکتریکی و درصد سدیم قابل تبادل مدل درجه 3 برای تیمار با و بدون اصلاح کننده و از بین مدل¬های تجربی بررسی شده برای هدایت الکتریکی و درصد سدیم قابل تبادل مدل لافلر و شارما، برای تیمار با و بدون اصلاح کننده نتایج بهتری را ارائه داده است. بنابراین در صورتی که آزمایشات صحرایی قبل از عملیات آبشویی در اراضی مشابه مقدور نباشد می‌توان از این مدل¬ها برای محاسبه عمق آبشویی مورد نیاز استفاده کرد.