مطالعات انجام‌شده روی گیاهان دارویی در اکوسیستم‌های طبیعی و زراعی گویای آن است که استفاده از کودهای زیستی در نظام کشاورزی پایدار بهترین شرایط را برای تولید این گیاهان فراهم می‌آورد ازاین‌رو استفاده از باکتری‌های تثبیت‌کننده ازت و ‏حل‌کننده ‏فسفات تولیدکننده و قارچ میکوریزی از گونه (Glomus intraradices) روی اجزای عملکرد گیاه دارویی ماریتیغال به مدت دو سال انجام گرفت. نتایج نشان داد که کودهای بیولوژیک تأثیر معنی‌داری بر روی ارتفاع، قطر کاپیتول، تعداد دانه در کاپیتول، عملکرد دانه، مقدار سیلی‌مارین و سیلی‌بین داشتند. ولی هیچ‌کدام از تیمارها تأثیر معنی‌داری روی تعداد کاپیتول و وزن هزار دانه نداشتند. بیشترین سیلی‌مارین (32 میلی‌گرم در گرم) و سیلی‌بین (5 میلی‌گرم در گرم) در تیمار ترکیبی باکتری‌ها و قارچ میکوریزی به دست آمد. کودها زیستی به‌تنهایی تأثیر زیادی روی صفات مختلف ماریتیغال نداشتند و این موضوع نشان داد که احتمالا ریشه‌این گیاه به طیف وسیعی از ترکیب میکروفلورهای خاک واکنش نشان می‌دهد.