کلان شهر تهران در جدول رده بندي شهرهاي بزرگ جهان، از نظر آلودگي هوا در رده بالايي قرار گرفته و اين امتياز منفي، دلايل عمده اي دارد که يکي از آنها موقعيت جغرافيايي و اقليمي تهران است. مقاله حاضر در ابتدا با نگاهي به مسئله آلودگي هوا و چالشهاي زيست محيطي آن در كلانشهر تهران ، با استفاده از مطالعات اسنادي ، مشاهدات ميداني و با استفاده از PSI ( (Pollutant Standard Index ، جهت گزارش و و ضعیت آلودگی هوا طی سال های 1388 تا 1393 به بررسي اين مسئله در كلانشهر تهران پرداخته و سپس راه حلهاي پيشنهادي در جهت كاهش و جلوگيري از توسعه آن ارائه مي كند. يافته هاي تحقيق حاكي از آن است که ، ورود به دوره مدرنيزاسيون و پيشرفت تكنولوژي و به تبع آن رشد سريع شهرنشيني باعث ازدياد وسايل حمل- ونقل موتوري و استقرار كارخانه ها و صنايع آلوده در حوالي شهرهاي بزرگ گرديده كه از جمله علل اصلي افزايش آلاينده ها به شمار مي آيد و آلودگي هوا را همواره به عنوان يكي از چالشهاي اساسي كلانشهرهاي ايران مطرح نموده است و همچنین موقعيت شهر تهران، عوامل جغرافيايي، مكانگزيني نامناسب برخي از صنايع و عدم مديريت صحيح و وارونگی هوا از فاكتورهاي مؤثر که حاكي از روند قابل توجه كاهشي غلظت منو اكسيد كربن براي اكثر ماههاي سال در طي 5 سال مورد مطالعه و همچنين افزايش غلظت آلاینده NO2 از سال1388 به بعد مي باشد.