کمبود آب یکی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده رشد و عملکرد گیاهان دارویی در مناطق خشک و نیمه‌خشک است و کاربرد کودهای زیستی می‌تواند راهکاری پایدار برای تعدیل اثرات سوء تنش خشکی باشد. به‌منظور بررسی اثر سطوح مختلف تنش خشکی و کودهای زیستی بر خصوصیات رویشی و فیتوشیمیایی نعناع فلفلی، آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل تنش خشکی در سه سطح ۱۰۰٪ (شاهد)، ۷۰٪ (تنش ملایم) و ۴۰٪ ظرفیت زراعی (تنش شدید) و تلقیح با کودهای زیستی در چهار سطح (عدم مصرف (شاهد)، باکتری‌های محرک رشد گیاه(Azotobacter)، قارچ مایکوریزا آربوسکولار(Funneliformis mosseae) و کاربرد توأم (تلفیق باکتری + قارچ) بود. نتایج نشان داد که با افزایش شدت تنش خشکی، شاخص‌های رشدی و عملکرد بیومس تر و خشک به‌طور معنی‌داری کاهش یافت؛ درحالی‌که درصد اسانس تحت تنش ملایم روند افزایشی نشان داد. بیشترین بازده اسانس و عملکرد بیومس در شرایط آبیاری کامل و کاربرد تلفیقی کودهای زیستی حاصل شد. همچنین، تلقیح زیستی توانست با بهبود جذب عناصر غذایی و حفظ روابط آبی گیاه، اثرات منفی تنش خشکی را به‌طور معنی‌داری کاهش داده و عملکرد بیومس و ماده مؤثره را نسبت به شرایط عدم مصرف کود زیستی بهبود بخشد. به‌طور کلی، استفاده از کودهای زیستی می‌تواند به‌عنوان رویکردی اکولوژیک و پایدار برای بهبود بهره‌وری و حفظ کیفیت اسانس نعناع فلفلی در شرایط تنش کمبود آب توصیه شود.