در یک بررسی، مدیریت زیستی بیماری پژمردگی فوزاریومی گوجه‌فرنگی در شهرستان ارومیه مورد ارزیابی قرار گرفت. باتوجه به اهمیت بیماری پژمردگی فوزاریومی گوجه‌فرنگی و بقا بلند مدت عامل بیماری در خاک و میزبان های ثانویه، کاربرد سموم شیمیایی زیاد کارساز نبوده و همچنین به منظور حفظ محیط زیست و کاهش مصرف سموم شیمیایی بررسی امکان کاربرد عوامل زیستی حائز اهمیت می باشد. بدین منظور از مزارع مختلف نمونه برداری های لازم جهت جداسازی قارچ Trichoderma انجام و تعداد ۱۸جدایه بدست آمد. پس از شناسایی و غربالگری اولیه دو جدایه متعلق به گونه های T.harzianum و T.longibrachiatum برگزیده شده و در کشت متقابل با جدایه قارچ Fusarium oxysporum lycopercisi موجود در آزمایشگاه مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان غربی قرار گرفت. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که هر دو گونه قارچ تریکودرما نسبت به تیمار شاهد بطور معنی داری موجب بازدارندگی از رشد پرگنه قارچ عامل بیماری در شرایط آزمایشگاهی شدند. در این بررسی مشخص شد که جدایه گونه T.longibrachiatum با ۸۳.۴۲ درصد اثر بازدارندگی نسبت به جدایه گونه T.harzianum که اثر بازدارندگی ۶۷.۵۶ درصدی داشت نتیجه بهتری از خود نشان داد.