پاکلیتاکسل (با نام تجاری تاکسول) یکی از موثرترین داروهای ضدسرطان است که به‌دلیل ساختار پیچیده و غلظت پایین در منابع طبیعی، تولید آن همواره با چالش‌های جدی مواجه بوده است. روش‌های فعلی تولید از طریق نیمه‌سنتز و استخراج از درختان سرخدار، به منابع طبیعی محدود و فرایندهای پرهزینه وابسته هستند. در سال‌های اخیر، مهندسی متابولیک و زیست‌شناسی مصنوعی با انتقال مسیر بیوسنتزی پاکلیتاکسل به میکروارگانیسم‌ها و گیاهان هترولوگ، راه‌حلی پایدار و مستقل از منابع طبیعی برای تولید این داروی حیاتی ارائه داده‌اند. این مقاله مروری، پیشرفت‌های حاصل در تولید هترولوگ پاکلیتاکسل را از تولید پیش‌ماده‌های اولیه (تاکسادین) تا تکمیل مسیر بیوسنتزی و تولید باکاتین III و تاکسول در میزبان‌های مختلف مانند باکتری Escherichia coli، مخمر Saccharomyces cerevisiae و گیاه توتون بررسی می‌کند. استراتژی‌های مهندسی مسیر چندمتغیره-ماژولار، بهینه‌سازی بیان آنزیم‌های سیتوکروم P450، نقش پروتئین‌های کمکی مانند FoTO1 و تکمیل مراحل نهایی مسیر توسط آنزیم‌های T2'OGD و T3'NBT از جمله دستاوردهای کلیدی موردبحث هستند. علی‌رغم پیشرفت‌های چشمگیر از جمله تولید تاکسادین با تیتر ۱٫۲۶ گرم بر لیتر در مخمر و تولید تاکسول از باکاتین III در مخمر، چالش‌هایی نظیر بازده پایین مراحل اکسایشی و عملکرد نامطلوب آنزیم‌های گیاهی در میزبان‌های هترولوگ همچنان پابرجاست. این مقاله چشم‌انداز آینده را با تاکید بر کشف آنزیم‌ها، مهندسی پروتئین و توسعه میزبان‌های جدید ترسیم می‌کند.