سیستم اندوکانابینوئیدی (ECS) با توزیع گسترده در بافت‌های سگ و گربه، نقشی کلیدی در تنظیم درد، التهاب و فعالیت‌های عصبی ایفا می‌کند. این مطالعه مروری سریع با هدف بررسی فارماکوکینتیک، ایمنی، اثربخشی و چالش‌های بالینی کانابیدیول (CBD) در سگ‌ها و گربه‌ها انجام شد. جست‌وجوی سیستماتیک در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Google Scholar و SID بدون محدودیت زمانی با استفاده از ترکیب واژگان مرتبط با حیوانات، مداخله و پیامدها صورت گرفت. از میان ۱۵ پژوهش کلیدی منتشرشده بین ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵، بیش از ۷۵٪ بر روی سگ‌ها متمرکز بودند. یافته‌ها نشان داد که فرمولاسیون‌های نوین (لیپوزومال و نانو) و مسیرهای تجویز جایگزین (زیرجلدی و دهانی-مخاطی) زیست‌فراهمی پایین CBD را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهند. در سگ‌های مبتلا به استئوآرتریت، دوز ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم دو بار در روز باعث کاهش معنادار درد و افزایش فعالیت روزانه شد، هرچند تضادهایی بین ارزیابی‌های ذهنی صاحبان و اندازه‌گیری‌های عینی با صفحه نیروسنج مشاهده گردید. در صرع مقاوم به درمان، افزودن CBD به رژیم ضدصرع، فراوانی حملات را ۴۰ تا ۵۰ درصد در نیمی از بیماران کاهش داد و مکانیسم آن از طریق تعدیل گیرنده‌های GPR55، کاهش آزادسازی گلوتامات و افزایش بازجذب آدنوزین توجیه شد. در گربه‌ها، جذب پلاسمایی پایین‌تر (یک‌پنجم سگ‌ها) و نیمه‌عمر کوتاه‌تر (۲.۴ ساعت در مقایسه با ۴.۲ ساعت) چالش‌های جدی در اثربخشی ایجاد کرده است، به‌گونه‌ای که تک‌دوز ۴ میلی‌گرم/کیلوگرم تأثیری بر کاهش استرس حمل‌ونقل نداشت. پروفایل ایمنی در هر دو گونه مطلوب بود و عوارض عمدتاً خفیف و گذرا گزارش شد، اما افزایش آنزیم‌های کبدی (به‌ویژه ALP و در مصرف هم‌زمان با NSAIDها، ALT) نیاز به پایش منظم عملکرد کبد را آشکار می‌سازد. نتیجه‌گیری: با وجود شواهد قوی در حمایت از اثربخشی CBD در مدیریت استئوآرتریت و صرع سگ‌ها، دانش در مورد گربه‌سانان محدود و متناقض است و تفاوت‌های فارماکوکینتیک بین دو گونه، ضرورت انجام پژوهش‌های اختصاصی برای گربه‌ها را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. فقدان استانداردسازی محصولات تجاری و کمبود مطالعات طولانی‌مدت، از موانع اصلی کاربرد بالینی ایمن و مؤثر این ترکیب محسوب می‌شوند.