گسترش شهرنشینی، تغییرات اقلیمی و کاهش منابع آب شیرین، مدیریت فضای سبز شهری را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. در بسیاری از مناطق خشک و نیمه‌خشک، استفاده از گونه‌های گیاهی پرمصرف و شیوه‌های سنتی نگهداری، موجب افزایش مصرف آب، هزینه‌های مدیریتی و کاهش پایداری اکولوژیکی شده است. ازاین‌رو، بهره‌گیری از اصول کشاورزی پایدار در مدیریت فضای سبز شهری می‌تواند نقش مؤثری در افزایش بهره‌وری منابع، کاهش اثرات زیست‌محیطی و ارتقای تاب‌آوری شهرها داشته باشد. هدف این مطالعه مروری، بررسی راهکارهای مدیریت پایدار فضای سبز شهری با تأکید بر انتخاب گونه‌های مقاوم به خشکی، مدیریت بهینه آبیاری، بهبود کیفیت خاک و استفاده از نهاده‌های زیستی است. این پژوهش به روش مروری و با بررسی منابع علمی منتشرشده در پایگاه‌های ScienceDirect، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد. مقالات مرتبط با مدیریت پایدار فضای سبز، کشاورزی پایدار، گیاهان مقاوم به خشکی، مدیریت منابع آب، حاصلخیزی خاک و نهاده‌های زیستی انتخاب و بر اساس محورهای اصلی شامل انتخاب گونه‌های گیاهی، مدیریت آبیاری، اصلاح خاک، استفاده از کودهای آلی و زیستی و مدیریت عوامل خسارت‌زا تحلیل شدند. نتایج مطالعات نشان داد که استفاده از گونه‌های بومی و مقاوم به خشکی، همراه با فناوری‌های نوین آبیاری و مدیریت علمی خاک، موجب کاهش مصرف آب، افزایش مقاومت گیاهان در برابر تنش‌های محیطی و کاهش هزینه‌های نگهداری می‌شود. همچنین، کاربرد کودهای آلی، کمپوست و کودهای زیستی با بهبود ساختمان خاک، افزایش فعالیت میکروارگانیسم‌های مفید و افزایش ظرفیت نگهداری آب، پایداری اکوسیستم‌های شهری را ارتقا می‌دهد. در مجموع، تلفیق اصول کشاورزی پایدار با مدیریت فضای سبز شهری، راهکاری مؤثر برای ایجاد فضاهای سبز مقاوم، اقتصادی و سازگار با شرایط اقلیمی است و می‌تواند زمینه‌ساز توسعه پایدار شهری، حفظ تنوع زیستی و بهبود کیفیت محیط‌زیست در شهرها باشد.