علف‌های هرز با بهره‌گیری از مکانیسم‌های پیچیده فیزیولوژیک و بیوشیمیایی، توانایی بالایی در تحمل تنش خشکی دارند و در شرایط کم‌آبی، رقابت شدیدی با گیاهان زراعی ایجاد می‌کنند. هدف از این مقاله مروری بررسی شاخص‌های کلیدی مقاومت به خشکی در علف‌های هرز شامل محتوای نسبی آب برگ، پایداری غشا، تبادلات گازی، تغییرات رنگدانه‌های فتوسنتزی، فعالیت سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی و تجمع اسمولیت‌های سازگار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که علف‌های هرز مقاوم با حفظ محتوای آب، افزایش کاروتنوئیدها، بهبود کارایی انتقال الکترون و فعال‌سازی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان، از گیاهان زراعی در شرایط تنش پیشی می‌گیرند. تعامل هم‌افزای خشکی و رقابت علف‌های هرز، خسارت عملکرد را تا بیش از ۷۰ درصد افزایش می‌دهد. در نهایت، درس‌های استخراج شده از این مکانیسم‌ها، راهبردهای مدیریت تلفیقی نظیر تنوع‌بخشی زراعی با فازهای مرتعی طولانی‌مدت، استفاده از ارقام رقابت‌پذیر و متحمل به خشکی مانند کاملینا، و زمان‌بندی مناسب کاشت و آبیاری را به عنوان رویکردهای مؤثر در شرایط کم‌آبی معرفی می‌کنند. این راهبردها ضمن کاهش فشار علف‌های هرز، تاب‌آوری سیستم‌های کشاورزی را در برابر تغییرات اقلیمی افزایش می‌دهند.