شبکه سنسور بی سیم بدن، مجموعه ای از میکرو یا نانو سنسورهای هوشمند با قابليت پردازش و ارسال اطلاعات به ايستگاه پایه است كه می‌توانند به بدن انسان متصل يا درون آن كاشته شده و طی ارتباطات بیسم، به تبادل داده های حیاتی دریافت شده ار بدن بپردازند. از این نوع شبکه می‌توان برای مراقبت پزشکی طولاني مدت، بدون ايجاد محدوديت روي فعاليت هاي نرمال روزانه بيمار، به عنوان بخشي از فرايند تشخيص يا نگهداري از بيمار مبتلا به بيماري مزمن يا تحت نظر قرار دادن بیمار پس از يك عمل جراحي با هدف مديريت وضعيت‌هاي اورژانسي استفاده کرد. ریز‌حسگرهای هوشمند عملیات دریافت و ارسال پارامترهای حیاتی بیمار (از جمله فشارخون، ECG، دماي بدن، اکسیژن اشباع وغيره) از خارج یا داخل بدن و ارسال آنها به مرکز مراقبت بهداشتی ریموت را انجام می‌دهند. در نوع دیگری از کاربرد، این ریزحسگرهای می‌توانند با بیمار تعامل برقرار کنند و به عنوان مثال مديريت انسولين براي یک بیمار دیابتی را طی تعامل با وی انجام دهند. اطلاعات و علائم حیاتی پس از جمع آوری توسط ریزحسگرها، برای بررسی وضعیت سلامتی بیمار، از طریق اینترنت یا اینترانت در اختیار پزشک یا پرستار ریموت قرار می‌گیرد. بنابراین لازم است با اعمال نیازمندی های کیفیت سرویس مقتضی، سرویس های ارتباطی مطمئن جهت ارسال این داده های حیاتی فراهم گردد. بنابراین یکی از اهداف عمومي این شبكه ها دست يابي به حداكثر گذردهي، حداقل تأخير و حداكثر طول عمر شبكه بوسيله كنترل منابع اصلي اتلاف انرژي مثل تصادم، گوش كردن بيكار، استراق سمع و سربار بسته هاي كنترلي خواهد بود که برای نیل به این اهداف از پروتكل هاي MAC استفاده میکنیم. در این تحقیق به مقایسه پروتکل های MAC موجود برای این شبکه ها پرداخته و پروتکل های موجود از جمله، IEEE802.15.4، H-MAC، PB-TDMA، BodyMAC و DTDMA را به صورت تئوریکال بررسی و مقایسه می‌کنیم. سپس بر اساس نتایج حاصل از دو مرحله شبیه سازی انجام شده با NS-2 نشان می‌دهیم از میان سه پروتکل IEEE802.11، SMAC و TDMA، بهترین استراتژی استفاده از پروتکل IEEE802.11 است و از میان سه پروتکل SMAC، TDMA و IEEE802.15.4، مناسب ترین پروتکل، IEEE802.15.4 با بیکن می‌باشد.