زمینه و اهداف: در سال‌های اخیر بهره‌گیری از فناوری‌های نوین از جمله هوش مصنوعی رو به افزایش است ولیکن تحقیقات اندکی درباره تاثیر آن بر روی برنامه‌ریزی توسعه منابع انسانی صورت گرفته است. به همین دلیل هدف این پژوهش ارزیابی کاربرد‌های هوش مصنوعی در برنامه‌ریزی توسعه منابع انسانی می‌باشد.
روش تحقیق: این پژوهش با بهره‌گیری از جامعه آماری 60 نفره شامل خبرگان آشنا به فناوری‌های نوین و به کمک مطالعات کتابخانه‌ای، ابزار‌های مصاحبه، پرسشنامه و نرم‌افزار Smart pls به حل معادلات ساختاری SEM و معرفی اهم کارکرد‌های هوش مصنوعی بر موضوع تحقیق پرداخته است.
یافته‌ها: خروجی‎‌ها نشان می‌دهند که مولفه پیش‌بینی و مدیریت ترک خدمت، حفظ و نگهداری استعدادها با ضریب 773/0 دارای بیشترین تطابق با عملکرد هوش مصنوعی بوده و آسان ترین انتخاب برای توسعه به وسیله این فناوری است. در مرحله بعدی، تسهیل جذب و استخدام مبتنی بر مهارت و استعداد با ضریب 718/0، شناسایی نیازهای توسعه‌ای و تحلیل شکاف مهارتی با ضریب 553/0، برنامه‌ریزی جانشین‌پروری و مدیریت استعداد با ضریب 483/0، طراحی و شخصی‌سازی برنامه‌های توسعه‌ای و آموزشی با ضریب 450/0 و در نهایت مدیریت عملکرد و بازخورد مستمر با ضریب 289/0 (کمترین تطابق) نیازمند یاری از فناوری‌های مکمل است.
نتیجه‌گیری: نوآوری این پژوهش در ارائه تکنیک‌های موضوعی داده‌کاوی با بیشترین هم‌خوانی جهت بهره‌برداری از هوش مصنوعی است که سبب توسعه منابع انسانی می‌شود.