با توجه به اهمیت روزافزون حفاظت و مدیریت بافت‌های تاریخی شهری در ایران و جهان، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین نقش بسزایی در افزایش دقت، سرعت و اثربخشی مستندسازی این میراث ارزشمند دارد. این مقاله با رویکردی مروری، به بررسی کاربرد فناوری‌های مختلف از جمله تصاویر ماهواره‌ای، سنجش از دور، سامانه‌های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، فتوگرامتری، و پهپادها در فرآیند مستندسازی کالبدی و برنامه‌ریزی مدیریتی بافت‌های تاریخی می‌پردازد. ضمن تحلیل توانمندی‌ها و محدودیت‌های هر فناوری، نمونه‌هایی از پروژه‌های اجرا‌شده در ایران و تجربه‌های بین‌المللی مطرح شده‌اند تا چشم‌اندازی مقایسه‌ای و تحلیلی فراهم شود. نتایج مرور نشان می‌دهد که تلفیق چند فناوری به‌صورت هم‌زمان، نه‌تنها موجب افزایش کیفیت داده‌ها و دقت مدل‌سازی می‌شود، بلکه بستر مناسبی برای توسعه سیاست‌های حفاظتی، مرمتی و تصمیم‌گیری‌های راهبردی در حوزه میراث شهری را فراهم می‌سازد. در پایان، پیشنهادهایی برای تدوین استانداردهای ملی و توسعه ظرفیت‌های فنی در زمینه مستندسازی دیجیتال بافت تاریخی ارائه شده است.