رشد فزاینده شهرنشینی و کاهش فضاهای طبیعی در بافت‌های شهری موجب شده است تا کودکان، به‌عنوان یکی از آسیب‌پذیرترین گروه‌های اجتماعی، فرصت کمتری برای تجربه مستقیم طبیعت داشته باشند؛ مسئله‌ای که می‌تواند پیامدهای بلندمدتی در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی آن‌ها به‌همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش اکوسیستم‌های شهری در تقویت تجربه‌های طبیعت‌محور کودکان، به واکاوی مفاهیم پایه‌ای مانند اکوسیستم، اجزای ساختاری آن، و روند گذار آن از عرصه‌های طبیعی به بستر شهر پرداخته و در ادامه با تحلیل گزارش‌ها و اسناد بین‌المللی، مفهوم تجربه طبیعت‌محور و جایگاه آن در طراحی شهری پایدار را تبیین کرده است. همچنین، تاریخچه شکل‌گیری مفهوم تجربه طبیعت‌محور کودکان، ویژگی‌های فضاهای مرتبط با آن در طراحی شهری، و اصول بنیادین شهر دوستدار کودک از دیگر محورهای این مطالعه به‌شمار می‌رود. پژوهش نشان می‌دهد که فضاهای طبیعت‌محور در بستر شهری می‌توانند با ارتقای عملکردهای اکولوژیک، افزایش حس تعلق مکانی، و توسعه مهارت‌های شناختی و اجتماعی کودکان، بستری مؤثر برای تحقق شهرهای یادگیرنده و پایدار فراهم کنند. در بخش نهایی، با تحلیل نمونه‌های موفق جهانی، مجموعه‌ای از راهبردهای بومی‌سازی‌شده برای پیاده‌سازی این رویکرد در شهرهای ایران ارائه شده که متناسب با شرایط اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی کشور تدوین شده‌اند. این پیشنهادات، بر لزوم بازنگری در سیاست‌گذاری‌های شهری و برنامه‌ریزی محیطی با رویکردی تلفیقی از اکولوژی، عدالت فضایی، و مشارکت‌پذیری کودکان تأکید دارند. نتیجه‌گیری مقاله بر این اصل استوار است که آینده‌ای پایدار و کودک‌دوست در گرو درک پیوندهای بنیادین میان طبیعت، فضا و تجربه انسانی است.