برنامه‌ریزی شهری یکی از ابزارهای کلیدی مدیریت توسعه پایدار شهرها محسوب می‌شود که نقش تعیین‌کننده‌ای در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان دارد. این فرآیند با هدف ساماندهی فضاهای شهری، بهبود زیرساخت‌ها، توزیع عادلانه خدمات و تقویت مشارکت اجتماعی، زمینه را برای ایجاد محیطی سالم، ایمن، کارآمد و بانشاط فراهم می‌آورد. در این مقاله، ابعاد مختلف برنامه‌ریزی شهری شامل ابعاد فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی بررسی شده و تأثیرات آن بر شاخص‌های کیفیت زندگی نظیر سلامت، رفاه، عدالت فضایی، حمل‌ونقل، فضای سبز و انسجام اجتماعی تحلیل می‌شود. همچنین چالش‌های پیش‌روی این حوزه در شهرهای در حال توسعه، و راهکارهای پیشنهادی برای رفع آن‌ها مطرح شده است. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی جامع، مشارکتی و مبتنی بر داده، می‌تواند به‌صورت مؤثری در بهبود سطح زندگی شهروندان و افزایش رضایتمندی عمومی نقش‌آفرین باشد.