هدف اصلی برنامه های توسعه نواحی روستایی دستیابی به الگویی مناسب برای توزیع سکونتگاه‌ها، امکانات و فعالیت‌ها بر اساس ظرفیت‌های سرزمین است. در سال‌های اخير، توسعه شهرهاي كوچك از طريق ارتقاي روستاها به شهر، به عنوان يكـي از سیاست‌های اصـلي بهبود كيفيت زندگي نواحي روستايي در ايران مورد توجه قرار گرفته است و در اين مسـير طـي چنـد دهـه اخيـر، تعداد زيادي از نقاط روستايي به شهر ارتقا یافته‌اند. بنابراین هدف تحقیق حاضر بررسی نقش مجتمع‌های سکونتگاهی بر توسعه روستایی بوده است. روش تحقیق توصیفی و با استفاده از ابزار پرسشنامه و مصاحبه با ساکنان بوده است. جامعه آماری ساکنان مجتمع مسکونی علی‌اکبر و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 388 نفر برآورده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS20 انجام شد. نتایج تحقیق نشان میدهد كه در مجموع، ارتقاي خدمات در مجتمع سکونتگاهی باعث بهبود چشـمگير كيفيت زندگی و توسعه روستایی شده است.