سياستگذاران و برنامه ريزان توسعه در بسياري از كشورها گردشگري روستايي را به عنوان راهكاري موثر در ارتقاء و توسعه روستايي قلمداد مي كنند كه از يك سو موجب ازدياد سرمايه هاي جغرافيايي روستا شده و از سوي ديگر، زمينه هاي تنوع و پويايي اقتصاد روستايي را فراهم مي آورد. در اين راستا، معماري بومي به دليل قرارگيري در بستر طبيعي، سادگي و هماهنگي با طبيعت، شكل خاصي به بافت و كالبد خانه هاي روستايي داده، موجب جذب گردشگر و گسترش صنعت گردشگري در روستاها مي شود. مقالة حاضر روستاي شاهكلا، از توابع شهرستان سوادكوه واقع در استان مازندران را به صورت مطالعة موردي انتخاب نموده و هدف از آن تحليل الگوهاي معماري بومي فضاهاي مسكوني و نقش آن در توسعه گردشگري است. براي اين منظور، معماري روستاي مورد پژوهش از دو ديدگاهِ الگوي فضايي- عملكردي و الگوي اقليمي مورد بررسي قرار گرفته است. روش تجزيه و تحليل داده هاي اين مقاله توصيفي- تحليلي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات آن كتابخانه اي و ميداني مي باشد. نتايج بيانگر آن است كه در معماري بومي روستاي شاهكلا فضاهاي مسكوني داراي عملكردهاي چندگانه در قلمروهاي زيستي و معيشتي بوده كه با نوع اشتغال خانواده، عوامل اقليمي، امكانات اجتماعي و خصوصيات فرهنگي مردم در ارتباط مي باشد. همچنين معماري اين روستا كه در نهايت تناسب، با محيط طبيعي درآميخته است؛ موجب زيبايي منظر مساكن روستايي شده و عاملي موثر در جذب گردشگر محسوب مي گردد.