استخراج آهن یک فرآیند صنعتی حیاتی است اما این فرآیند پیامدهای زیست‌محیطی قابل توجهی در زمینه کیفیت منابع آبی دارد. استخراج آهن می‌تواند منجر به آلودگی آب‌های زیرزمینی با فلزات سنگین، افزایش رسوب و تغییر pH شود. این تغییرات می‌توانند کیفیت آب را کاهش داده و آن را برای مصرف انسان نامناسب کنند. آلودگی‌ منابع آب¬های زیرزمینی یکی از بحران‌های زیست‌محیطی اصلی در دهه‌های اخیر بوده و اثرات منفی بر سلامت انسان، به ویژه کودکان دارد. مصرف بیش از حد فلزات سمی می‌تواند منجر به مسمومیت و اختلالات مغزی و عصبی شود. غلظت مجاز فلزات سنگین در منابع آب آشامیدنی بر اساس استانداردهای مختلف تعیین شده است، اما مقایسه غلظت آلاینده‌ها در این استانداردها برای ارزیابی دقیق ریسک سلامت انسان‌ها کافی نیست. به همین دلیل، مدل‌های ارزیابی ریسک سلامت توسعه یافته‌اند. در این مقاله، ارزیابی ریسک سرطانی و غیر سرطانی فلزات سنگین مس، آهن، روی و نیکل از طریق مصرف آب¬های زیرزمینی شهرستان بافق (آبخوان بافق و آبخوان قطروم) بررسی شد. نتایج ارزیابی ریسک غیر سرطانی سلامت نشان می¬دهند که مقدارHQ برای فلزات سنگین مس، نیکل و روی در هردو منطقه، برای کودکان و بزرگسالان کمتر از واحد می¬باشد و در محدوده مجاز است. ولی مقدارHQ برای فلز آهن در آبخوان بافق برای گروه سنی کودکان 11888/1 بوده که بالاتر از حد مجاز ایمنی است. این مقدار نشان‌دهنده ریسک غیرسرطانی متوسط برای کودکان است و حاکی از احتمال بروز اثرات نامطلوب بهداشتی در صورت تماس طولانی‌ مدت با این منابع آبی می‌باشد. طبق نظر آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان، شواهد کافی برای تأیید سرطان‌زایی فلزات مس، آهن و روی در انسان یا حیوانات وجود ندارد و این فلزات را جزو مواد سرطان‌زا طبقه‌بندی نکرده‌اند. بنابراین در منابع، برای این فلزات معمولا مقدار CSF تعریف نشده است. ولی مقدار پتانسیل ریسک سرطانزایی فلز نیکل در هر دو گروه سنی و هر دو منطقه آبخوان بافق و آبخوان قطروم در محدوده بزرگتر از 4-10 هستند و احتمال ریسک سرطانزایی فلز نیکل بالاست و نیازمند تدابیر ریست محیطی ویژه می¬باشد.