در مسئله جایگذاری سنسورها، فرض بر این است که شبکهای از نقاط در اختیار داریم که میخواهیم با قرار دادن تعدادی سنسور در این نقاط، کل شبکه را پوشش دهیم. هر سنسور شعاع پوشش مشخصی داشته و همچنین به علت هزینه سنسورها، تمایل داریم تعداد سنسورهای مورد استفاده کمینه باشد؛ لذا این مسئله در گروه مسائل NP سخت قرار می گیرد. در این مقاله با ترکیب دو الگوریتم ژنتیک و آتوماتای یادگیر سلولی، راه حل نوینی برای حل این مسئله ارائه دادهایم. نتایج شبیه سازی نشان میدهد که الگوریتم پیشنهادی بهبود قابل ملاحظه ای نسبت به مقالات مرجع ارائه داده است.