امروزه رشد سریع جمعیت، توسعه بی رویه شهرها و کوچکتر شدن طبیعت موجب افززایش رو به رشد مصرف منابع طبیعی ترافیک، امنیت و خسارت های غیر قابل جبران به اکوسیستم های طبیعی شده است. این امر سبب شکل گیری تدریجی رویکردیبه نام توسعه پایدار شده است. بطور کلی معماری پایدار را می توان شاخه ای از معماری دانست که نسبت به ویژگی هاو شرایط محیطی، مکانی پاسخگو بوده و کمترین صدمات را به محیط زیست می زند. این پژوهش با استدلالهای منطقی به شیوه توصیفی تحلیلی و مستند برمطالعات کتابخانه ای است وبا هدف بهبود توسعه و همچنین معرفی فرایندی ازطراحی نوین معماری پایدار با عنوان طراحی اکولوژیکی، در جهت کمک به طراحان می باشد. در نهایت بکارگیری اصل شهر پایدار در طراحی شهرها، موجب کاهش آسیب های محیطی و حفظ اکوسیستم، به حداقل رساندن مفرن منابع انرژی و همزیستی مسالمت آمیز بیشتر سیستم های مفنوع با سیستم های طبیعی می شود