امروزه گردشگری و اکوتوریسم در سراسر جهان به عنوان صنعتی که باعث رشد اقتصادی جوامع و آشنایی مردم با آداب و رسوم و فرهنگ جوامع مختلف می شود، شناخته شده است؛ اما در جریان گسترش روز افزون گردشگری، مسائلی وجود دارد، که اگر به آن‌ها توجه نشود، می تواند آسیب های جبران ناپذیری به جوامع وارد سازد. در این زمینه می توان به آلودگی و تخریب محیط زیست گردشگاه ها ناشی از استفاده‌ی نادرست و بی رویه‌ از آن ها و تغییر ارزش های فرهنگی و اجتماعی و از بین رفتن ویژگی های خاص جوامع بومی در اثر تعامل گردشگران و بومیان اشاره کرد.
هدف مقاله‌ی پیش رو، پیدا کردن راه حلی است، که بتواند آثار مخرب توریسم را به حداقل برساند، و منابع تفرجگاهی و محیط زیست را برای نسل های آینده حفظ کند، همچنین موجب تقویت ارزش های فرهنگی و اجتماعی جامعه‌ی میزبان و بهبود روابط گردشگران و بومیان گردد. در این پژوهش، گردشگری ساحلی که یکی از شاخه های اکوتوریسم محسوب می شود، به عنوان نمونه‌ی موردی انتخاب و روی آن تمرکز شده است. روش تحقیق توصیفی و تحلیلی بوده، و برای جمع آوری اطلاعات از شیوه‌ی مطالعات کتابخانه ای شامل کتب، مجلات و مقالات استفاده شده است.
نتیجه این که بنا بر نظریات اندیشمندان، تنها راه حل پیشگیری از آثار مخرب گردشگری، در پیش گرفتن اصول توسعه‌ی پایدار در برنامه ریزی های خرد تا کلان این صنعت است، و فقط گردشگری پایدار که حفاظت از منابع طبیعی و ارزش های فرهنگی و اجتماعی را سرلوحه‌ی خود قرار دهد، می تواند توسعه‌ی روز افزون و بقای خود را در آینده تضمین کند.