افزایش پیچیدگی در سامانه‌های نرم‌افزاری و نیاز به انتشار سریع‌تر محصولات و ضرورت پاسخ‌گویی مستمر به تغییر نیازهای کاربران، سازمان‌ها را به سمت روش‌های نوین توسعه و تحویل نرم‌افزار سوق داده است. به‌عنوان یک پدیده‌ی اخیر در مهندسی نرم‌افزار، DevOps تلاش می‌کند توسعه‌ی نرم‌افزار (Development) و عملیات (Operations) را با تأکید بر همکاری، مسئولیت مشترک، خودکارسازی، بازخورد مستمر و بهبود مستمر به یک واحد یکپارچه تبدیل کند. از این رو، به یکی از راهبردها برای افزایش سرعت، کیفیت و قابلیت اطمینان هم در توسعه و هم در انتشار تبدیل شده استDevOps . صرفاً مجموعه‌ای از ابزارهای فنی نیست، لکه یک رویکرد جامع را شامل می‌شود که فرهنگ، شیوه‌های مهندسی، خودکارسازی، اندازه‌گیری، به‌اشتراک‌گذاری دانش و فناوری را در بر می‌گیرد. اما بزرگ‌ترین موانع برای پیاده‌سازی، نبود استانداردهایی برای پذیرش، شکاف‌های مهارتی و دانشی، مقاومت سازمانی در برابر تغییر، هزینه‌های بالا و پیچیدگی‌های فناوری‌ها و نگرانی‌های امنیتی هستند. مطالعات نشان می‌دهند که موفقیت DevOps به عواملی از جمله همکاری و ارتباطات، فرهنگ سازمانی، خودکارسازی، یکپارچه‌سازی مداوم (CI)، تحویل مداوم (CD) و همچنین پایش وابسته است. همچنین، معماری میکروسرویس‌ها می‌تواند به دستیابی به اهداف DevOps کمک کند؛ زیرا امکان توسعه و استقرار مستقلِ سرویس‌ها را فراهم می‌آورد، اما در مقابل، پیچیدگیِ مدیریت، پایش و هماهنگی میان سرویس‌ها را افزایش می‌دهد. در مقابل، ظهور DevSecOps ناشی از گنجاندن امنیت در چرخه عمر توسعه و عملیات با رویکردی است که امنیت را به‌عنوان یک نگرانیِ مداوم در سراسر چرخه حیات نرم‌افزار تلقی می‌کند. این مقاله با هدف مرور و یکپارچه‌سازی نتایج مطالعات پیشین درباره مفاهیم، ابزارها و تکنیک‌ها، مزایا و فرصت‌ها، چالش‌ها، مسیر دگرگون‌ساز و شکاف‌های پژوهشیِ DevOps انجام می‌شود.